tag:blogger.com,1999:blog-7615133401173540472011-06-14T11:45:04.773+03:001000+1 ιστοριες που γραφουμε ολοι μαζι και καθενας χωριστα και αλληλλοσυμπληρωνουμε δημιουργικα διασκεδαζονταςRodianoreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-31012993905275862072007-06-20T12:01:00.000+03:002007-06-20T12:05:33.579+03:00

Άνοιξε τα δάχτυλά του και άφησε τη βαλίτσα να πέσει δίπλα του στο χώμα. Μια δυο ταλαντώσεις και ισορρόπησε ευθυτενής. Πάντα υπερηφανευόταν για τη σταθερότητά της, όπως και για την αντοχή της άλλωστε. Ποτέ δεν τον είχε προδώσει. Τόσες διαδρομές, τόσοι προορισμοί κι εκείνη πάντα αγέρωχη και υπομονετική. Αληθινή σύντροφος, δεν παραπονέθηκε ούτε μια φορά. Μάλιστα καμάρωνε για τα σημάδια της. Σε κάθε

dreamerlandnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-45415982311257927882007-06-16T12:55:00.000+03:002007-06-16T13:11:17.037+03:00

Μια φορά, ήταν ένας άνθρωπος που κατάπινε το μυαλό του. Από λίγο κάθε μέρα. Σιγά σιγά, το κατάπιε όλο και, όπως έμεινε το κρανίο αδειανό, άρχισε να μαλακώνει, τα κόκκαλα να γίνονται λεπτά και εύθραυστα, μια και δεν είχαν τίποτε να προστατέψουν.Ετσι, κατακάθιζαν αργά αργά και βούλιαζαν προς τα κάτω, κι ο άνθρωπος έγινε σαν ηφαίστειο -στη θέση του κεφαλιού ένας κρατήρας- και μια μέρα έκανε ένα ΜΠΑΜ

Rodianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-76611506321634251502007-06-06T01:22:00.000+03:002007-06-07T14:56:12.132+03:00

istories-1001: το κεφάλι που είχε μόνο προφίλΟι άνθρωποι θεωρώντας ότι είχε περιορισμένες δυνατότητες αντίληψης δεν του έδιναν και πολύ σημασία. Μπροστά του έκαναν πράγματα που δεν θα τολμούσαν εάν είχε φυσιολογική όραση. Πίστευαν πχ.ότι δεν μπορούσε να τους αντιληφθεί εάν άπλωναν το χέρι σε αντικείμενα που δεν τους ανήκαν ή εάν έβαζαν χέρι στη γυναίκα του φίλου τους. Το κεφάλι λοιπόν βλέποντας

imikrimarikanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-33949496027270398202007-06-05T19:11:00.000+03:002007-06-07T14:55:38.455+03:00

Μια φορά, ήταν ένα κεφάλι που είχε μόνο προφίλ, για τούτο μπορούσε να κοιτάξει μόνο δεξιά - αριστερά. Η χωροταξική αυτή αδυναμία του αφαιρούσε την ικανότητα να έχει συνολική εικόνα για το χώρο -και τον κόσμο. Δεν μπορούσε να δει μπροστά του, αλλά ούτε και πίσω του. Αδυνατούσε να κοιτάξει το συνομιλητή του κατάματα, μια και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τον κοιτάζει πλαγίως και λοξά.(

Rodianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-8770251351733142422007-06-05T18:05:00.000+03:002007-06-05T18:15:56.790+03:00

8 το πρωί. Ξυπνάει η Μαρία, κοιτάει στο παράθυρο, ηλιόλουστη μέρα σήμερα. Σηκώνεται, ρίχνει νερό στο πρόσωπό της, γυρνάει και κάθεται στο κρεβάτι της. Απομένει λίγα λεπτά κοιτώντας μελαγχολικά το πάτωμα. Θυμάται πως ήταν πριν 3 μήνες, πριν χωρίσει με τον Γιάννη, 1 χρόνο σχέση. Της λείπει, ιδιαίτερα τα πρωινά που κάνανε σεξ, άλλωστε το πρωινό σεξ είναι το καλύτερο. Απο τότε την κουτσοβολεύει με

epwnimosnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-49485114134159510732007-06-04T15:16:00.001+03:002007-06-05T18:53:15.630+03:00

Εδώ βρισκόμαστε όλοι σε ένα άπειρο φωτεινό κόσμο. Το φως κυριαρχεί παντού, μας θαμπώνει δεν ξεχωρίζουμε εύκολα τις ιδέες, την αλήθεια, τις φυσιογνωμίες των άλλων ανθρώπων. Η φωτεινότητα υπάρχει παντού πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ο εαυτός μας, είμαστε απλά μια μορφή συναισθήματος χωρίς υλική υπόσταση, άπιαστοι. Στο περιβάλλον αυτό μια μορφή ενέργειας ξεχωρίζει αχνά τους

epwnimosnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-33247086201066734992007-05-31T16:42:00.001+03:002007-05-31T16:43:05.993+03:00

Αθήνα μια πόλη εκατομυρίων ανθρώπων, άπειρες ζωές φαινομενικά διαφορετικές, κυλάνε παράλληλα, καταλήγουν ίδιες. Ο Γιάννης και ο Μανώλης ζούνε απο μικροί στην ίδια γειτονιά, στον πάνω δρόμο ο Γιάννης, στο παράλληλο δρόμο ο Μανώλης, στην κάτω μεριά. Πηγαίνανε απο παλιά σχολείο μαζί, γνώριζαν ο ένας τον άλλο. Ο Γιάννης απο τότε υπόδειγμα μαθητή, φαινόταν πως θα πήγαινε μπροστά. Αναμενόμενο ήταν ένας

epwnimosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-66817497279519767472007-05-30T08:18:00.000+03:002007-05-30T08:24:26.934+03:00

Οι αρχαίοι ΕΛ-ληνες εκείνα τα παλιά χρόνια δεν είχανε ούτε ηλεκτρονικά παιχνίδια, ούτε τηλεόραση, ούτε καφετέριες. Απελπισία σκέτη. Ο καιρός δεν πέρναγε με τίποτα. Ο μόνη λύση για να σπάσει η μονοτονία, ήταν να ιδρύσουν πόλεμο με καμιά γειτονική πόλη(τότε δεν υπήρχαν χώρες). Οι Σπαρτιάτες μάλιστα το είχαν αναγάγει σε τεράστια επιστήμη. Να φανταστείτε 300 άτομα, υπερασπίζοντας την ΕΛ-ευθερία τους,

epwnimosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-41958973086344719782007-05-29T07:08:00.000+03:002007-05-29T07:11:23.443+03:00

Ο Μάκης, ο Μπάμπης και τα άλλα παιδιά απο το μαγαζί κάθονται σε ένα τσόχινο στρογγυλό τραπέζι, μανιώδεις παίχτες του πόκερ όλοι. Απόλυτη ηρεμία βασιλεύει στον χώρο. Το περίγραμμα της λάμπας ακριβώς πάνω απο το τραπέζι, αχνοφαίνεται απο την πολύ κάπνα στο ταβάνι, όπως μαρτυράνε και τα τασάκια με τις γόπες σε σχήμα βουνού. Την πλήρη ακινησία και σιωπή των παιχτών σπάνε μόνο διάφορες παγιωμένες

epwnimosnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-64498656746033719272007-05-27T04:31:00.000+03:002008-12-10T14:58:24.568+02:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗΚατοικώ σε ένα λαγούμι, που βρίσκεται στο πλάι της παλιάς οδού Λαγουμιτζή, κοντά στο κέντρο της Αθηνεζίας, της παγκόσμιας πρωτεύουσας των ορθοδόξων Ιώνων, στο νομό Ιάς το νεώτερο.Το λαγούμι το έσκαψα μόνος μου, όταν απειλήθηκε η σωματική μου ακεραιότητα και η ζωή μου -άμα σακατευτεί κάποιος, δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα για τη συνέχεια της ζωής του. Μετακόμισα σε μια νύχτα όλα τα φορητά

Rodianoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-62998297077439963792007-05-21T03:54:00.000+03:002007-05-21T03:57:42.568+03:00

Υπάρχουν σήμερα πολλοί αφελείς άνθρωποι, οι οποίοι έχουν την λαθεμένη εντύπωση πως στην Γη τα πάντα έχουν ανακαλυφθεί. Απατώνται οικτρά όμως. Πολλά είδη ζώων τα οποία δεν έχουν καταγραφεί απο τους επιστήμονες σαν διαφορετικά. Η αναγνώρισή τους στην φύση απαιτεί εξαιρετικά εκπαιδευμένο μάτι, αλλά και πάλι προσεγγιστικά. Οι επιστήμονες απο την άλλη υποψιάζονται την ύπαρξή τους, αλλά πιστοί στην

epwnimosnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-63911628912125319092007-05-18T01:23:00.000+03:002007-05-18T01:25:55.729+03:00

Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι υποστηρίζουν, δικαίως, πως πρέπει να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα, να βρεθούνε επιτέλους κάποιοι ηγέτες, να τους ψηφίσουμε για να διορθώσουν επιτέλους τα λάθη στον δημόσιο βίο, αυτή η χώρα να πάει επιτέλους μπροστά. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την κρατική μηχανή λοιπόν με ένα βουνό, ένα μεγάλο βουνό. Αυτό το βουνό όμως δεν είναι σαν όλα τα υπόλοιπα, δεν

epwnimosnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-8831299615217900132007-05-17T13:11:00.000+03:002007-05-26T14:24:47.580+03:00

istories-1001: με συνέπεια στα λόγιαΘα σε κρεμάσω...Δάσκαλος δημοτικού πολλά χρόνια , είχαν περάσει διαολάκια και διαολάκια από τα χέρια του. Τα κορίτσια όσο ζωηρά και να ήταν τα έκανε καλά.Βέβαια ήταν και αυτή η ασταμάτητη φλυαρία τους και τα χαχανητά τους που σε στέλναν αδιάβαστο. Κάτι ήξερε το στομάχι του απ'τις άπειρες ασπιρίνες που είχε καταπιεί για να καταλαγιάσει τους πονοκεφάλους

imikrimarikanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-69112299249662557092007-05-16T13:00:00.000+03:002007-05-16T13:43:12.738+03:00

Πριν απο μία με δύο χιλιετίες οι Απάτσι δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα την φωτιά. Έρχεται μια μεγάλη μέρα όμως που ο ινδιάνος "Διαδικτυακό τσουτσούνι" ρίχνει καταλάθος μια πέτρα πάνω σε μια άλλη, πετάγεται μια σπίθα αρπάζοντας φωτιά το στοιβαγμένο άχυρο που υπήρχε δίπλα. Παρατηρώντας την φωτιά στην αρχή ένιωσε ενστικτωδώς τον ίδιο ζωώδες φόβο όπως όταν πέφτει ένας κεραυνός μια σκοτεινή βροχερή νύχτα

epwnimosnoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-50878608500258483522007-05-15T18:45:00.001+03:002007-05-26T14:57:04.992+03:00

Kόβω το κεφάλι μου, είπε ο καθηγητής της Βυζαντινολογίας κ. Παμμαντζουριάδης κι έλεγξε το μαντίλι που φόραγε γύρω από το λαιμό του για να καλύπτει τα σημάδια από τα κοψίματα. Ηταν η έκφραση που χρησιμοποιούσε συχνότατα και όχι μόνο μεταφορικά: το λαιμό του τον έκοβε κανονικά με μια λεπτή λάμα ξυρίσματος, μήκους 35 εκ. περίπου. Πρώτα, χάραζε ολοτρόγυρα στο δέρμα του λαιμού το ίχνος κοπής και

Rodianoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-33647231021226436962007-05-14T17:45:00.000+03:002007-05-14T18:01:16.099+03:00

Πόσο η τηλεοπτική εκπομπή Αυπνίες μοιάζει με θέαμα σε ένα μαγειρείο παρακολουθούμενο απο κάμερες. Παίρνοντας σαν αφορμή ένα post του elawyer.Ο μάγειρας παίρνει την παραγγελία απο τον σερβιτόρο, την κοιτά καλά καλά για να είναι σίγουρος πως θα την θυμάται.Ξεκινάει να την ετοιμάζει βρίζοντας με μουρμουρητά, χωρίς να κουνάει τα χείλη του για να μην το πιάνει η κάμερα, για τους κωλοπελάτες που ήρθαν

epwnimosnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-35829150171456019722007-05-14T16:50:00.000+03:002007-05-14T16:52:04.553+03:00

Προτεινω αυτη τη σελιδα για σχόλια που δεν σχετίζονται με τα ανηρτημενα κειμενα.

Rodianoreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-65186539462279604512007-05-14T12:36:00.000+03:002007-05-14T16:44:49.506+03:00

Αλλά εδώ που πατάμε τα πόδια μας τα είχανε πατήσει και άλλοι πολλοί και ας μην φαίνονται τα ίχνη τους στο χώμα, είναι σβησμένα απο δεκαετίες βροχών.Βρισκόμαστε στο έτος 3007. Πριν απο πολλά χρόνια, κανένας δεν ξέρει πόσα ακριβώς, υπήρχε ακόμα η ανθρωπότητα, πολλάααα εκατομύρια άνθρωποι κατοικούσαν σε όλο τον πλανήτη. Φήμες υποστηρίζουν πως ήταν δισεκατομύρια όλοι αυτοί, αλλά μην πιστεύεις και όλα

epwnimosnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-9647568442693678902007-05-14T11:01:00.000+03:002007-05-26T14:21:28.486+03:00

Ντοματόζουμο είχαν γίνει οι ντομάτες που είχε αγοράσει ο φαλακρός κύριος από τη λαϊκή ( όχι της γειτονιάς του) στις δύο η ώρα το μεσημέρι. Ανέβαινε ασθμαίνοντας την ανηφόρα και τα πνευμόνια του κάναν τσαφ-τσουφ τσαφ-τσουφ απ'τη προσπάθεια να βάλουν και να βγάλουν αέρα , να δώσουν ώθηση στη γερασμένη του καρδιά και στα καλαμένια του πόδια.Το ντοματόζουμο χυνόταν αργά και λικνιστικά από το πάτο του

imikrimarikanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-37961458010913817272007-05-13T23:38:00.000+03:002007-05-26T14:57:55.345+03:00

ΠΡΟΛΟΓΟΣΟλα άρχισαν επειδή η μάνα του Ντέμη ήθελε να τον κάνει πρίγκηπα! Λες κι οι πριγκίπησσες τό 'χουν διαφορετικό ή, ίσως, αποστειρωμένο. Ανησυχούσε, μιάς και τον είχε μεγαλώσει το γιόκα της στα πούπουλα, πεντακάθαρο, μακρυά από κάθε βρωμιά, ασπροφουφουλιασμένο μέσα στα κατάλευκά του καλοκαιρινά κοστουμάκια από λινάρι και στα ολόμαλλα χειμωνιάτικα ζιβάγκο, που τα φορούσε στο σκί και που τόσο

Rodianoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-7957682571457534622007-05-13T16:52:00.000+03:002007-05-26T14:28:47.414+03:00

Παρουσιάζω δυο εργάκια, που ανέβασα στο Painting my Soul πριν ένα χρόνο περίπου:1. Ηλεκτρικό φεγγάρι2. Κερασιά: εικαστικές μεταμορφώσεις ενός κειμένουΔημιουργήθηκαν πριν από 5-6 χρόνια, τότε που έπαιζα στο κόμβο μου (kivernologotexnia.com) αλλά χωρίς μεγάλη ανταπόκριση -δυστυχώς. Ο Λόγος βλέπετε είναι αδηφάγος και μισεί τις εικόνες έξω από την... Αυτού Μεγαλειότητα. Θέλει να τις "φτιάχνει μόνος

Rodianoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-75376269058857149802007-05-13T16:08:00.000+03:002007-05-26T14:30:17.547+03:00

[Άμμος: Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελείται από εκτενή αποσπάσματα μιας επιστολής που μου έστειλε ο αγαπημένος μου φίλος Μάριος Χατζηπροκοπίου. Αφαίρεσα τα προσωπικά του στοιχεία και το ανεβάζω εδώ, για να συνεχίσω τη συζήτηση που άνοιξε λίγα ποστ πριν η Ροδιά.][…] Δεν τα πάω καλά με τη μυθοπλασία -ναυτία μου φέρνει όταν φουσκώνει σε νουβέλες που, κατά το δίδαγμα του Αργεντινού, θα μπορούσαν να

αμμοςnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-6644835967381707382007-05-13T14:25:00.000+03:002007-05-26T14:31:34.452+03:00

Δυο φορές κι δυο καιρούς σε δυο κοντινές χώρες, τις Καλλικατζαρόχωρες ζούσε δυστυχισμένος ο καλλικάτζαρος, οι βασιλιάδες και οι βασίλισσές του.Οι βασίλισσες μόλις είχαν γεννήσει δύο καλλικατζαράκια. Περίμεναν υπομονετικά να έρθει η νονά νεράιδα, να τους χαρίσει όλο το υστέρημα των οικουμένων. Σε δύο κοινές τελετές, μαζεύτηκε όλη η νεράιδα και δυο-δυο στις σειρές έδινε την ευχή της. Οι καλές οι

αμμοςnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-18893391791348062262007-05-13T12:40:00.000+03:002007-05-26T14:32:23.348+03:00

04:29:57,….ζζζζ…04:29:58,….ζζζζ…04:29:59,….ζζζζ….04:30:00…. Αaaaalllaaaaahhuuuu Aaaaaakbaaaaarr….Allllllaaaaaaaaaaaahuuu Aaaaaaaaaaakbar….Allllaaaaahu Akbaaaaaaaaaarr…..Πω, πω δικέ μου, ανάθεμα την ώρα και την στιγμή οπωσδήποτε που αγόρασα κοψοχρονιά αυτό το δυάρι κοντά στα παλιά προσφυγικά οπωσδήποτε της πρώην Λεωφόρου Αλεξάνδρας και νυν Νομπελίστα Νικολάου Κατέλη…Κάθε οπωσδήποτε γαμημένο πρωί ο

Rodianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-67153250816542940672007-05-12T17:23:00.000+03:002007-05-26T14:41:47.247+03:00

Μεταφέρω τμήματα από το άρθρο της Ελένης Κονιδάρη, που αναρτήθηκε με τίτλο «OuLiPo: Η Παιγνιώδης Λογοτεχνία - Αναδημιουργία και αναψυχή» στον ιστό flytoistros.com/ στις 11/07/2001:Το 1960, ο Raymond Queneau δημιούργησε μια ομάδα πειραματικής λογοτεχνία, το Εργαστήρι Δυνητικής Λογοτεχνίας (Ouvroir de Litterature Potentielle, σε συντομογραφία OULIPO). Μεταξύ άλλων, μέλη της ομάδας ήταν οι Francois

Rodianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-7061521964767060642007-05-12T12:28:00.000+03:002008-12-10T14:58:25.054+02:00

To προηγούμενο επεισόδιο της "Aτίμωσης της Χρυσομαλλούσης" εδώ...Βέβαια μην φανταστεί κανείς αποκεφαλισμούς και τέτοια πράγματα, αν και η ιστορική ηγέτιδα των Ισλαμοδημοκρατών Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν είχε ζητήσει την εισαγωγή της Σαρία όπως ορίζεται από το Κοράνιο και τις Χαντίθ στις περιοχές της Ελληνικής Πολιτείας όπου πλειοψηφεί το μουσουλμανικό στοιχείο όπως στου Γκύζη που μένω εγώ π.χ. (

pølsemannennoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-61179371838577072482007-05-12T00:41:00.000+03:002007-05-26T14:23:34.509+03:00

Μια φορά κι ένα καιρό σε μια μακρινή χώρα , την Καλλικατζαρόχωρα ζούσαν ευτυχισμένοι οι καλλικάτζαροι, ο βασιλιάς και η βασίλισσά τους.Η βασίλισσα μόλις είχε γεννήσει ένα καλλικατζαράκι. Περίμενε ανυπόμονα να έρθουν οι νονές νεράιδες , να του χαρίσουν όλα τα προτερήματα της οικουμένης. Σε μια ειδική τελετή, μαζεύτηκαν όλες οι νεράιδες και μια-μια στη σειρά έδιναν τις ευχές τους. Η κακιά η μάγισσα

imikrimarikanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-9925287912779359472007-05-11T22:49:00.000+03:002007-05-11T23:52:51.285+03:00

Ο κόσμος όπου ζω λοιπόν, βρίσκεται σε αναβρασμό. Η Ευρωπαϊκή Κυβέρνηση τά'χει παίξει κανονικά γιατί έχει πολλές δουλειές να κάνει και δεν ξέρει από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει. Ας άρχιζε όμως τουλάχιστον από κάπου, να μη νιώθω τόση ανασφάλεια πια! Τα σύνορα, αν και καθορίστηκαν με προσωρινά Διατάγματα, είναι ρευστά. Ολο και μετακινούνται και δημιουργούνται κάθε τρεις και λίγο παραμεθόριες

Rodianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-71850572626887633792007-05-11T17:33:00.000+03:002007-05-26T14:37:03.482+03:00

Όσο κυλούσαν οι αιώνες, τον κούραζε όλο και περισσότερο να παριστάνει ηλικίες που δεν είχε. Τρόμαξε να περάσει ο εικοστός αιώνας και η μανία του με τη νεότητα δεν έλεγε να τον εγκαταλείψει. Οι πλαστικές επεμβάσεις και οι αποτελεσματικές κρέμες τον είχαν κουράσει αλλά, μπροστά στην εικόνα φρεσκάδας που έδειχνε, άξιζε κάθε ταλαιπωρία: μπορούσε να μικραίνει σχεδόν μια εικοσαετία τη μέρα, χωρίς

Rodianoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-7868092233646668482007-05-11T15:00:00.000+03:002008-12-10T14:58:25.270+02:00

Σκέφτηκα κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει τα μέλη της συντροφιάς μας εδώ μέσα, αλλά πιθανότατα και άλλους μπλόγγερς. Η σκέψη αυτή τριγυρίζει εδώ και μερικά χρόνια στο νου μου, μερικές φορές που τη διατύπωσα βρήκα ελάχιστους να ενδιαφέρονται και μόνο έναν που ενθουσιάστηκε. Αυτό έγινε πριν από 4-5 χρόνια. Σήμερα, ξανατολμώ να τη διατυπώσω, επειδή ίσως να έχουν ωριμάσει περισσότερο τα πράγματα και να

Rodianoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-4420027236516116022007-05-08T14:47:00.000+03:002007-05-26T14:38:51.549+03:00

Όσο κυλούσαν οι αιώνες, την κούραζε όλο και περισσότερο να παριστάνει η άτιμη ηλικίες που δεν είχε. Ήταν βέβαια μια ανάσα ο εικοστός αιώνας και η μανία του με τη νεότητα, οι πλαστικές επεμβάσεις και οι αποτελεσματικές κρέμες: μπορούσε η άτιμη να μεγαλώνει σε μια κοινότητα σχεδόν για μια εικοσαετία, χωρίς κανείς να παραξενεύεται με τη λάμψη των νιάτων της. Επεδείκνυε η άτιμη τις πανάκριβες μάσκες

αμμοςnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-3604527352775765782007-05-07T20:30:00.000+03:002008-12-10T14:58:26.296+02:00

Μετά από εκατό ολόκληρα χρόνια, η Ελληνική Μπλογγόσφαιρα είναι πλεον στα κυβικά της, έχει γίνει ένας υπέροχος μπλογγοκυβόλιθος.Οπότε, φέτος το Μάη του 2107, ήταν πρακτικώς αδύνατο να μην έχει επιτυχία το φετεινό πάρτυ που διοργανώθηκε στη διασταύρωση των οδών Κουκουζέλη και Thas, των παλιών αξέχαστων αστέρων του χώρου, οι οποίοι έλαμπαν με την αποχή τους εξακολουθητικώς από τα σχετικά ανταμώματα

Rodianoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-34897623291469628172007-05-07T15:09:00.000+03:002008-01-28T13:28:03.950+02:00

04:29:57,….ζζζζ…04:29:58,….ζζζζ…04:29:59,….ζζζζ….04:30:00…. Αaaaalllaaaaahhuuuu Aaaaaakbaaaaarr….Allllllaaaaaaaaaaaahuuu Aaaaaaaaaaakbar….Allllaaaaahu Akbaaaaaaaaaarr…..Πω, πω δικέ μου, ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που αγόρασα κοψοχρονιά αυτό το δυάρι κοντά στα παλιά προσφυγικά της πρώην Λεωφόρου Αλεξάνδρας και νυν Νομπελίστα Νικολάου Κατέλη…Κάθε γαμημένο πρωί ο μουεζίνης του μεγάλου τζαμιού

pølsemannennoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-28059758488528600052007-05-03T22:35:00.000+03:002007-05-08T02:13:33.982+03:00

Ένα ανώνυμο αστέρι, από αυτά που αχνοφέγγουν σε μια ξάστερη νύχτα και δεν μπορείς καλά-καλά να τα διακρίνεις, ούτε σκέφτηκε ποτέ κανείς να τους δώσει ένα μεγαλοπρεπές και εξωτικό όνομα όπως «Αντάρης», «Μπετελγκέιζ» ή «Σείριος». Ούτε καν να τα μνημονεύσει με ένα ταπεινό γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου και το επώνυμο ενός κάποιου αστερισμού – «άλφα του Κενταύρου» ή «δέλτα του Ορίωνα» ας πούμε. Μόνο

Helix Nebulaenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-26346606790523414532007-04-30T20:23:00.000+03:002007-04-30T20:57:12.814+03:00

Γεννήθηκα σε ένα χωριό της Θεσσαλίας, έντεκα χρόνια μετά τη διάλυση της Ενωμένης Ευρώπης. Στα τρία μου χρόνια, η οικογένειά μου μετακόμισε στη Βηρυττό και μένα με άφησαν στο Χριστοδούλειο ίδρυμα ελληνοπαίδων. Εκεί, εξ απαλών ονύχων, πήρα τα πρώτα φώτα περί της Ελλάδας, της Ιστορίας και της Θρησκείας των ελλήνων. Βεβαίως ήμουν ένα κατάμαυρο αγοράκι, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε καθόλου την ένταξή μου

Rodianoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-761513340117354047.post-16759646594322922282007-04-28T15:29:00.000+03:002008-12-10T14:58:26.742+02:00

Ας υποθέσουμε πως βρίσκουμε ένα παλιό κουρελιασμένο βιβλίο, γραμμένο σε μια αλλόκοτη γλώσσα, μια γλώσσα που κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει.Ας υποθέσουμε ότι το ανοίγουμε και ότι, κατά ένα μαγικό τρόπο, μπορούμε να καταλάβουμε τι γράφει.Τι κάνουμε τότε;1. Προσπαθούμε να βρούμε ένα μυστικό τόπο να το κρύψουμε και να το ξεχάσουμε.2. Προσπαθούμε να διαδώσουμε όσα φανταστικά

Rodianoreply@blogger.com7