Σκέφτηκα κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει τα μέλη της συντροφιάς μας εδώ μέσα, αλλά πιθανότατα και άλλους μπλόγγερς. Η σκέψη αυτή τριγυρίζει εδώ και μερικά χρόνια στο νου μου, μερικές φορές που τη διατύπωσα βρήκα ελάχιστους να ενδιαφέρονται και μόνο έναν που ενθουσιάστηκε. Αυτό έγινε πριν από 4-5 χρόνια. Σήμερα, ξανατολμώ να τη διατυπώσω, επειδή ίσως να έχουν ωριμάσει περισσότερο τα πράγματα και να έχουμε ξεφύγει από τη περιορισμένη εικόνα του κόσμου. Να έχουμε δλδ νιώσει καλά τι εστί διαδίκτυο και να θέλουμε πραγματικά να δοκιμάσουμε κάτι περισσότερο: Να βγούμε από τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε το νικνέημ ως οντότητα ανεξάρτητη από τη σκέψη μας, να δεχτούμε τη δημιουργία "μας" ως κοινόχρηστο υλικό, να χαρούμε με πράγματα που -παλιότερα- μπορεί και να μας προξενούσαν πανικό.
Μετά από αυτή την εισαγωγή, καλώ να περιπέσετε σε κατάσταση χαλάρωσης και να διαβάσετε με προσοχή. Εννοώ ό,τι ακριβώς γράφω και τπτ περισσότερο ή λιγότερο: Δέχεστε να γίνουμε όλοι συνδιαχειριστές του χώρου αυτού, όπου θα έχουμε την άνεση να μπαίνουμε σε κάθε ποστ, σε κάθε ιστορία, και να της αλλάζουμε τα φώτα; Να επεμβαίνουμε δραστικά δλδ ο καθένας στα κείμενα του/των άλλου/ων και να τα φέρνουμε στα μέτρα μας. Αλλες φορές συμπληρώνοντας το κείμενο, διακωμωδώντας το, σοβαρεύοντάς το, κάνοντάς το αγνώριστο -γενικά.
Χωρίς πλαστές ευγένειες και πολίτικαλ κορέκτ καταστάσεις, να μπορούμε να παίζουμε χωρίς αναστολές οποιουδήποτε τύπου με όλα τα κείμενα που αναρτώνται εδώ μέσα. Το παιχνίδι αυτό, σκοπό θα έχει μόνο το παιχνίδι αυτό καθαυτό με τα κείμενα και τπτ διαφορετικό, αρκεί να απεξαρτηθεί καθένας μας από το αίσθημα ιδιοκτησίας της γραφής του. Χωρίς παρεξηγήσεις -φυσικά- σε προσωπικό επίπεδο, επειδή τα κείμενα θα (είναι αυτά που θα) διαφοροπούνται, διαστρεβλώνονται, κλπ κλπ, και όχι οι προσωπικότητες των δημιουργών, ούτε και οι "προσωπικότητες" των νικνέημς.
Το εγχείρημα αυτό, καθώς μπορείτε να καταλάβετε, δεν θέλει μόνο "κότσια", αλλά ένα περίπλοκο θάρρος που, κάποτε, θα μπερδεύεται με το θράσος, και όλα αυτά για τη δόξα της επιστήμης της γραφής, φυσικά. Χρειάζεται τόλμη και αποκοτιά, καθώς και τη (βάση στην) πλήρη βεβαιότητα ότι κανείς από τους συμμετέχοντες δεν έχει τη παραμικρή επιθυμία να θίξει τον/τους άλλο/ους, όσο ακραίο και αν βγει το αποτέλεσμα. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό, το έχω παίξει και είναι φανταστικό, είναι μια δοκιμασία νεύρων και μια πραγματική πρόκληση αποστασιοποίησης του καθένα από τον εαυτό του.
Σκεφτείτε το καλά καλά, και όποιος ενδιαφέρεται για το πείραμα ας το γράψει. Ισως να συμφωνήσουμε -για την ιστορία, αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει η ιστορία!- να διατηρεί καθένας ένα τύπο γραμμάτων (χρώμα, μέγεθος, γραμματοσειρά) ώστε να ξεχωρίζουν οι προσθήκες. Οι αφαιρέσεις να διαγράφονται ή να μπαίνουν σε παρένθεση, κλπ κλπ. Κάθε ιδέα δεκτή.
___________________________
ΣΗΜ. η φωτό είναι ενδεικτική της παρεμβολής στο τοπίο!
